De mensen die me kennen (alsook het gros van mijn lezers: welgekomen vrienden, familie en kotgenoten!), weten dat mijn impulsiviteit vaak te ver afdwaalt van de lineaire paden in mijn heldere geest. Ik word soms opgevreten door mijn impulsiviteit. Het is wat te vergelijken met mayonaise malloten die geen friet met mayonaise maar mayonaise met friet eten. Zo is dat soms ook met mij, dan is het niet `ik en mijn impulsiviteit` maar `impulsiviteit en ik`.

Vandaag is een dag dat die impulsiviteit zegeviert.

Ik heb een tattoo afspraak vastgelegd en hoewel jullie nu waarschijnlijk denken dat dit een impulsieve daad is, moet ik jullie gelijk geven. Het is impulsief, maar ergens ook wel doordacht.

Ik ga gaan voor een tattoo die een indruk nalaat. Zo eentje waar iedereen met grote ogen naar kijkt, gevolgd door de vraag `amai, en waarvoor staat die tattoo?`. Het amusante is dan dat ik een verhaal van 10 minuten kan vertellen, indruk maken en zo verder flaneren door de stad met een glimlach op m’n smoel.

Jullie zijn nu wel nieuwsgierig naar wat ik exact ga laten zetten.  Maar die vreugde ga ik jullie niet gunnen, vandaag niet. Met het ontnemen van deze vreugde opent er weliswaar een luik naar een ander soort vreugde, dat van fantasierijke gedachtegangen. Tot dan kunnen jullie als loslopend wild filosoferen over welke tattoo ik ga zetten: misschien het hoofd van Brusselmans op mijn ronde kont, of misschien een cartoon van mijn favoriete spaghettisoort of misschien het vermogen van Jef Bezos op mijn linkerborst.

Ik weet soms niet goed wat ik moet vinden van tattoos. Sommige dagen voel ik me als het liefje van een indieband leadzanger die zich wil laten vol tatoeëren met tekstjes en andere dagen voel ik me conservatief. Dan denk ik de nicht van Thatcher te zijn en heb ik zin om naar elke getatoeëerde medemens op straat `en wa vindt uw baas daarvan?!` , te roepen. Dit is wel een irritante tweestrijd die zich soms in de grotten van mijn lichaam afspeelt.

De afgelopen maanden heb ik mijn innerlijke Thatcher opgeborgen.

Om mezelf beter te doen voelen ben ik ook al gretig door de twitter pagina`s met failed tattoos gegaan. Ik ben daar gedrochten tegengekomen. Echt hinderlijk.

hier een pareltje:

Ik vraag me af of jullie tattoos hebben. Misschien hebben jullie ook zo een afschuwelijke tattoo echter hoop ik dat mijn publiek wat meer gecultiveerd is. Ik vraag me soms ook af of BV`s van die tattoos hebben waar ze nooit een woord over hebben gerept, zo denk ik om de 1 of andere reden dat Kat Kerkhofs Mario Bross op haar poep heeft staan. Het zou nogal een zicht zijn.

Terwijl ik uitkijk naar mijn tattoo afspraak, kunnen jullie uitkijken naar mijn volgende blogpost die niet over tattoos zal gaan maar over het huwelijk en hoe dat als een straf boven ieders hoofd hangt.

Voor ik afscheid neem nog even een zin uit het boek dat ik momenteel lees:

`woede staat rust niet altijd in de weg, je kunt gerust woedend in rust zijn`

Ik geef niet mee wie de auteur is. Gewoon, daarom.

Nog een goedenavond liefste blogbezoekers. Ik werp jullie allemaal een kusje toe en indien jullie binnen x-aantal maand trouwe bloglezers zijn, kan ik eens een uitzondering maken en geef ik een kusje op de wang. Dat geflirt is voor later, want onze band moet nog groeien!

Hieronder een lijstje met dingen waar ik het op mijn heupen van krijg

• Witloof: Ik veracht de mensen die er niet in slagen de culinaire voorkeuren van medemensen te accepteren, respecteren en waarborgen. Ik vind het verschrikkelijk hoe ik om het kwartaal iemand tegenkom die de onnodige, bovenal enorm tergende, drang voelt om witloof te verheffen tot god der groente goden. Witloof is niet te vreten en iedereen weet het! En neen tante Sonia, uw manier van `witloof bereiden` zal mij niet kunnen bekoren. Na het eten van tante Sonia haar witloof vind ik nog steeds dat witloof niet te vreten is en alle mensen die beweren van niet zijn leugenaars, aan smaakverlies lijdende medemensen of geldwolven die achter Sonia haar erfenis zitten!
• Domme vragen bestaan: Wat bezielt mensen die het nodig vinden om de achterlijke acties van randdebielen te verbloemen met  “domme vragen bestaan niet”?. Domme vragen bestaan wel. Zo heb ik eens de vraag gekregen of mijn naam een scoutstotem is. Ook heb ik eens de vraag gekregen of Aristoteles een zanger is. Ik word waarlijk radioactief van zulke opmerkingen. En de mensen die ze stellen zijn erger dan de taalkundige mogelijkheid om ze te stellen.
• Boer Zkt. Vrouw: Boer zkt. Vrouw is als brood en spelen. Het programma is zo enorm achterlijk. En dan heb ik het niet over het soort achterlijkheid waarmee je soms geconfronteerd wordt als je een domme vraag rond je oren krijgt gesleurd, maar het soort achterlijkheid waarvan je maag in de knoop gaat liggen alsof er een diertje in is gemuteerd tot iets dat lijkt op de miniatuur versie van Hulk met de motor van een Dyson.  Boer zkt. Vrouw is brol en hoewel ik eigenlijk nog nooit een volledige aflevering van boer zkt. Vrouw heb uitgekeken, ben ik er steevast van overtuigd dat het me breincellen zal kosten. Boer zkt vrouw is een belediging voor eenieders intelligentie.
• Oog: Ik loop al exact 1 week rond met een tranend oog. Ik weet niet welke goden mij zo erg verafschuwen dat net IK dit voorheb. Ik vind mijn tranend oog soms enorm gênant. Zo heb ik af en toe wat schrik dat mensen zouden denken dat ik geëmotioneerd ben door hun terwijl dat absoluut niet het geval is. Mijn tranend oog is een heus struikelblok, zo zit ik elke avond naar dsmtw (deslimstemensterwereld) te kijken en denk ik aan dat verdomd oog dat maar niet stopt met tranen! Daar gaat mijn avond. Tragedie
• Rupi Kaur: Dit is geen persoonlijke aanval op Rupi zelf, maar haar poëzie (Zie eerdere blogpost)
• Onnodig grote champignons: Mijn kotgenote (ik weet dat je dit leest, hallo kotgenote waarvan ik de naam niet noem wegens privacy redenen!) en ik zaten gisteravond te koken. Ik schrok me rot toen ze ineens ongevraagd een champignon tevoorschijn toverde die bijna even groot was als mijn hand. Ergens stoorde het me wel een beetje. Hoewel ik mijn kotgenote absoluut niet wil onthouden van een culinair orgasme, verachte ik de champignon in kwestie. Een champignon moet er schattig uitzien, even schattig als een pasgeboren baby in wiens kaken je wil bijten. Ik denk dat jullie nu wel zeer nieuwsgierig zijn naar hoe die champignon eruitzag en daarom, speciaal voor jullie, de champignon: de portobello champignon. De afbeelding is dan ook de afsluiter van deze blogpost. Tot de volgende

Ik heb mezelf dit weekend nog eens wat karakteristieken toegekend. Het is zo dat ik mezelf graag inkleur en liefst op nummer. Ik doe wat mijn kleren niet kunnen sinds ik op mijn 15^de besloot als een verzuchte emotionele gothic trut door het leven te gaan.

Dat is al 1 van mijn karakteristieken, bingo!

Ik hou van zwart, ik hou er zoveel van dat ik momenteel staar naar mijn kleren en toetsenbord en me afvraag waarom mijn sokken en kanten slipje zwart kunnen zijn maar mijn verdomde klavier niet. Niettemin heb ik mijn nagels wel graag gelakt, niet in zwart maar hot pink. Ik hou zo enorm veel van zwart, dat ik het gelijkstel aan echte karakteristieken zoals: vrijgevig, vriendelijk, vreugdevol…

Alhoewel, ik denk dat zwart vrijgevig, vriendelijk en vreugdevol overstijgt. Ik voel me verdraaid goed als ik met mijn zwarte Jeffrey Campbell botten en gitzwarte eyeliner de zoveelste incapabele ouder duivels kan aanstaren. Dat ik erna een oud vrouwtje tegenkom die op een vrijgevige, vriendelijke en bovenal vreugdevolle manier zegt dat ik er goed uitzie, kan me dan gestolen worden. Ik sta liever te fronsen in een zwarte jurk dan te huppelen in een roze tutu met `verpersoonlijking van vriendelijkheid ` op mijn  achterwerk geplakt. Mijn achterwerk is namelijk al bij al niet zo fenomenaal.

Ik ben uiteraard wel vrijgevig, vriendelijk en vreugdevol, maar vandaag streef ik enkel naar gitzwarte eyeliner die een jaar meegaat Oh, tip!

Soit, moest enkel karakteristiek 1 mij definiëren, mag ik dan niet de verpersoonlijking van `vriendelijkheid` wezen, maar wel de verpersoonlijking van het woord `randdebiel`. Overigens mijn favoriete scheldwoord! Overigens mijn tweede nummertje in mijn ik-portretje kleuren op nummer. Ik moet hier de kleur blauw voor gebruiken (bah!).

Ik scheld graag, maar als ik kan schelden met het woord randdebiel, dan is mijn dag gemaakt. Als ik dan tijdens mijn scheldtirade gitzwarte eyeliner aanheb, kan ik me 6 dagen euforisch voelen. Randdebiel is als een continuüm van gevoelens om U tegen te zeggen!

Een visuele voorstelling van mijn continuüm van euforische gevoelens:

Gezegend-gelukkig-opgewekt-geanimeerd…

Dat is het ongeveer.

Drie! Ik eigen me graag personen toe. Zo vind ik dat de personen Brusselmans, de Coninck en Winehouse mijn ik-portretje kleuren op nummer op hoger peil brengen. Moest mijn persoonlijkheid bijvoorbeeld echt als een ik-portretje kleuren op nummer verschijnen op bol.com, dan zou ik zeker en vast niet in de uitverkoop staan en zouden select-leden vertoeven in onheil, want zelf de allermachtigste bol.com goden zouden die dag kunnen fluiten naar hun select optie! Alstublieft, mijn ik-portretje kleuren op nummer heeft daarvoor net iets teveel inhoud!

Maar dus, ik kan elke dag opnieuw verliefd worden op Brusselmans, de Coninck en Winehouse.

Zo eigen ik mij Brusselmans toe door z’n prettig gestoorde boeken en adembenemende schrijfstijl. Ergens was het voor u als lezer voor de hand liggend dat ik Herman mij daarom toe-eigen. Herman is niet moeders mooiste. Zijn literair talent maakt dit goed.

De Coninck eigen ik me toe omdat zijn gedichten mij bekoren op een manier dat Herman niet kan. Bij Herman wil ik knuffelen met al mijn pessimistische gedachten en deze erna rondstrooien in alle huishoudens in België. Maar bij Herman (de Coninck!) wil ik iedereen liefhebben. Elke persoon binnen een straal van 100m een kusje geven op zijn voorhoofd en holderdebolder doen bezwijken voor me.

Balans acht ik soms als het hoogste goed.

Winehouse daar dans ik graag op. Punt.