• Afgelopen dinsdag droeg socialist Connor Rousseau een trui van 500€ in Terzake. Dat is een beetje zoals een ganzenlever kweker die meedoet aan de campagne van Gaia of Philippe Geubels die gesponsord wordt door een shampoomerk. Rousseau doet uiteraard wat hij wil, maar af en toe is er nood aan burgerlijk gewauwel dat barst van non-argumenten om de échte politieke miserie te vergeten. Eigenlijk werkte de trui van Connor dus als een afleidingsmanoeuvre voor oa. de staatsschuld. Ik zou Rousseau feitelijk nog moeten bedanken, alhoewel,  met 500€  koop 100 dürüms in de snackbar om de hoek. Dan frons ik even.

• Soms stel ik me vragen bij de jaarlijkse prikbordberichten die ik zie verschijnen op mijn FB tijdlijn. Iedereen kent wel een persoon die het niet laten kan om elk jaar hetzelfde bericht te recycleren, het oeroude en fenomenaal originele `hbd` berichtje. Een soort van passief-agressieve fuck you in prikbordvorm. Bij het lezen van zulke oninteressante verjaardagswensen, hoop ik nooit meer jarig te moeten zijn. Enkel en alleen om niemand de kans te geven om `hbd` de grotten van facebook in te sturen. Ik denk dat ik facebook maar eens verwijderen zal.

• Ik telefoneerde onlangs naar het vaccinatiecentrum en de vrouw in kwestie kon mijn achternaam nauwelijks uitspreken. Wat ik overigens niet snap aangezien de letters in mijn achternaam ook deel uitmaken van ons gedeeld Latijnse alfabet, daar ben ik zeker van. Dus tracht ik niet aan wishful thinking te doen, deze vrouw doet geen moeite. Zoals ik wel vaker meemaak dient mijn naam uitgesproken te worden. Volgende keer vraag ik, na een verplicht gesprek over futiliteiten, naar een e-mailadres om een cursus dictie op te sturen met als afscheidsgroet mijn naam in fonetisch schrift. Dat zal je leren.

• Wat me vaak bezighoudt is hoe onvolledig mijn leven nu is. De grote verhaallijnen moeten nog geschreven worden namelijk het kapsel van mijn vriend, de ramen van mijn huis, de kleur van mijn auto, liefdesverdriet, hoe ik zal troosten, hoe ik getroost word en nog meer verdriet. Dat allemaal blijft in het ongewisse en zweeft bij de gloed in de ochtend tot het dansen in de avond rond mijn hoofd. En ik kan er nog niet naar grijpen, wat het misschien zo fijn maakt.

Wat een mens zoal bezighoudt

Ik zou nu achter mijn boeken moeten zitten, maar de vakken dit semester interesseren me bitter weinig. Ze drukken bovenal mijn neus op de feiten. Dat ik beter een andere richting had gekozen, dan hetgeen ik nu studeer. Mijn masteropleiding is dan wel weer een stuk beter dan die flut bacheloropleiding en daar trek ik me dan af en toe aan op. Fjoew.

De vakken zijn deze keer zo kluchtig dat mijn perfectionisme nauwelijks komt bovendrijven. Dat is wel spijtig aangezien ik normaal hunker naar een 20/20 en liefst met een kusje van de prof op mijn voorhoofd bij het verlaten van het examenlokaal. Hopend op een extra twittervolger en job erbij. Een mens mag al eens dromen.

Ik ga het hebben over iets wat lijnrecht tegenover het studentenleven en zijn besognes staat, nl. het huwelijk. Ik sloot mijn vorige blogpost af met de constatatie dat het huwelijk als een ware straf boven eenieders hoofd hangt. Deze uitspraak is uiteraard een hyperbool en de overdrijving doet misschien teniet aan de waarschijnlijkheid van mijn uitspraak. Maar daar is een hyperbool nu eenmaal voor.

Ik denk niet dat ik later trouw, maar een andere vorm van liefdesverhouding ga aanhangen . Het liefst van al zou ik contracten willen sluiten met mijn vriendjes. Een contact van bepaalde duur, circa 8 jaar en na 8 jaar gaan we elk onze eigen weg wegens menselijke driften en het de-spark-is-weg-syndroom waar ongeveer ¾ van de Vlaamse koppels aan lijdt na 5 jaar huwelijk. Ik wil niet eindigen met krijsende kinderen achter me waarvan het snot tot op de knieën druipt, met een man die naar de voetbal kijkt terwijl ik me afvraag wat er 10 jaar geleden mis is gegaan en waarom mijn spannendste activiteit van de week het kijken naar FC de kampioenen met de kat naast mij is.

Ik weet dat ik nu bijzonder pessimistisch overkom, wat ook de bedoeling is aangezien mijn pessimisme de rode draad vormt van menig blogposts. Maar dat pessimisme is niet geheel gegrond op een handige literaire tool, ik sta ook oprecht pessimistisch tegenover het huwelijk. Gewoon niet zo erg als ik hier doe blijken, ik moet jullie toch enigszins weten te entertainen.

Het liefst wil ik voor de grap ten huwelijk gevraagd worden. Bijvoorbeeld tijdens een uitstapje naar de Brico waar mijn vriend dan voor heel het personeel op zijn knieën gaat en wij met krokodillentranen elkaar onstuimig omhelzen, hierna naar buiten spurten om het personeel grandioos uit te lachen en onszelf ook een beetje. Dat is dan misschien mooier dan een echt huwelijk . De droom van een huwelijk nooit inlossen, maar wetende dat de persoon naast je die droom elk moment wil inlossen en liefst meer dan 1x. En zo doende zelfs in de Brico. Dan is mijn geluk, nog een geluk dat ik aan jou kan denken die mij ten huwelijk vraagt, in plaats van een ander.

Ik stop nu met schrijven over het huwelijk. Ik kwel me niet meer met de gedachte dat schrijven over het huwelijk, terwijl ik al 1.5 jaar single ben, een beetje uitzichtloos en zielig is. Dus bij deze. Einde.

PS: de onregelmatigheid waarmee mijn blogposts verschijnen zal een continuïteit blijven, dat kenmerkt me. Net zoals het dragen van 2 verschillende sokken mij kenmerkt. Dus alvast mijn excuses, maar ergens ook wel amusant voor jullie aangezien mijn blogpostjes dan steeds loeren om de hoek en je nooit weet wanneer ze tevoorschijn komen. Morgen, straks, een maand later of misschien in een parallel universum waar het al 2050 is en ik getrouwd ben met 2 kinderen en een 20 jaar jubileum aan het vieren ben, al heb ik daar mijn twijfels over.